foroghsky.com

Villa Medicea di Cafaggiolo ویلایی است که در نزدیکی شهر توسکانی Barberino di Mugello در دره رودخانه Sieve، حدود 25 کیلومتری شمال فلورانس، مرکز ایتالیا واقع شده است. این یکی از قدیمی‌ترین و مورد علاقه‌ترین املاک خانواده مدیچی بود که از قرن چهاردهم در اختیار خانواده بود، زمانی که مالک آن Averardo de' Medici بود.[1] پسر اوراردو، جووانی دی بیچی د مدیچی، بنیانگذار سلسله مدیچی در نظر گرفته می شود.

ویلا بر اساس طرح‌های معمار برجسته رنسانس، میکلوززو در سال 1452 بازسازی شد و به محل ملاقات برخی از بزرگ‌ترین روشنفکران رنسانس ایتالیا تبدیل شد. این ویلا در منطقه Mugello، منطقه ای که زادگاه مدیچی ها بود، واقع شده است. اگرچه به هیچ وجه بزرگ‌ترین یا بزرگ‌ترین خانه در میان خانه‌های متعددشان نبود، اما اغلب از آن بازدید می‌کردند: در نتیجه، ویلا صحنه رویدادهای مهم بسیاری در تاریخ سلسله بود، از پذیرایی از عروس‌های مدیچی تا قتل یک همسر مدیچی

این قلعه امروزه متعلق به شرکت Società Cafaggiolo srl است.

در طول قرن‌های 15 و 16، اشراف توسکانی که قلعه‌های قرون وسطایی خود را به خاطر مصلحت سیاسی، آسایش و امنیت بیشتر زندگی شهری رها کرده بودند، آگاهی زیبایی شناختی ایجاد کردند که اشغال فصلی یک خلوتگاه روستایی را ضروری می‌کرد. ارزش‌های انسان‌گرایانه جدیدی که آنها به دنبال آن بودند را می‌توان در یک محیط جذاب کشور یافت، که توسط یک باغ تقویت شده است. اولین مورد از این ویلاها توسط خانواده مدیچی ساخته شد که ثروت آن ها مصادف با آغاز دوره رنسانس در حدود سال 1420 بود. سازنده ویلا مدیسه دی کافجیولو کوزیمو د مدیچی بود که ویلای او در کارگی به عنوان الگوی در نظر گرفته می شود. ویلاهای رنسانس فلورانس.[3] این ویلاهای اولیه مانند Careggi و Villa Medicea di Cafaggiolo نتیجه بازسازی کامل قلعه‌های مدیچی بودند.[نیازمند منبع]

ویژگی های خیلی خاص ویلا های اجاره ای شمال

خاستگاه ویلا مدیسه دی کافاجیولو به قرن چهاردهم باز می گردد. فورتزا که در سال 1349 به جمهوری فلورانس تعلق داشت تا سال 1359 به نام "Cafaggiolo de' Medici" شناخته می شد، [4] زمانی که دارایی Averardo de' Medici (متوفی 1363) بود. از جووانی دی بیچی به طور مشترک به اوراردو و جولیانو دی فرانچسکو د مدیچی، نوه‌های پسر کوچکتر آواراردو، لورنزو، رسید. از آنها، به طور مشترک به کوزیمو و لورنزو رسید؛ [5] و در یک تقسیم اموال در سال 1451 به مالکیت انحصاری کوزیمو واگذار شد.[نیازمند منبع]

در سال بعد، 1452، نوه آواراردو مدیچی، کوزیمو دی مدیچی (معروف به کوزیمو بزرگ - اولین نفر از مدیچی ها که رهبری بانک خانوادگی را با حکومت جمهوری فلورانس ترکیب کرد) معمار مورد علاقه خود میکلوزو دی بارتولومئو (Michelozzo di Bartolomeo) را در سال بعد به عهده گرفت. معمولاً به سادگی به عنوان "Michelozzo" شناخته می شود) تا قلعه خود را به عنوان یک پناهگاه روستایی راحت تر طراحی کند که می تواند برای شکار استفاده شود. این قرار بود یکی از چهار ویلا ساخته شده توسط کوزیمو باشد، بقیه ویلاهای Careggi، Villa Mozzi و Villa Trebbia هستند.[6] میکلوززو قبلاً کاخ شهر مدیچی در فلورانس، کاخ مدیچی-ریکاردی و ویلای جدید کوزیمو در کارگی را طراحی کرده بود. معمار قلعه ممنوعه را به یک خانه روستایی قلعه‌ای تبدیل کرد - در واقع، قلعه تبدیل به ویلا شد.[نیازمند منبع]

پس از مرگ کوزیمو مدیچی در سال 1464، این ویلا به اقامتگاه شکار پسرش پیرو تبدیل شد. پیرو در سال 1469 توسط پسرش Lorenzo de' Medici (معروف به "il Magnifico") جانشین او شد و محل اقامت مورد علاقه او شد.[7] این مکان که غالباً هم در زمستان و هم تابستان اشغال می‌شد، تبدیل به محل ملاقات روشنفکران بزرگ آن روزگار می‌شد که یا برای مهمانی‌های زیادی که به شکار اختصاص داده شده بودند، یا صرفاً برای سرگرم کردن دربار با آموخته‌های خود می‌آمدند - برای مثال، لوئیجی پولچی معروف است. مورگانت او را با صدای بلند در آنجا بخوانید. لورنزو بسیاری از آهنگ های خود را در Cafaggiolo ساخت و از افراد شایسته ای مانند Marsilio Ficino و وفادارترین دوستانش، Poliziano و Pico della Mirandola پذیرایی کرد.[8]

از سال 1476 به بعد، لورنزو ایل ماگنیفیکو نیاز به جمع آوری سرمایه داشت، زیرا پاپ بسیاری از دارایی های او را مصادره کرده بود. او از پسرعموهایش وام گرفت و در نهایت مالکیت ویلا پس از مذاکرات طولانی به لورنزو دی پیرفرانچسکو و برادرش جیووانی در سال 1485 منتقل شد.[9] بنابراین، کافاجیولو برای مدتی به شاخه‌ی جوان‌تر مدیچی‌ها - که تولید مایولیکا را در ساختمان‌های بیرونی ویلا تأسیس کردند - رفت تا اینکه همه دارایی‌های مدیچی بار دیگر در دست کوزیمو اول مدیچی، دوک بزرگ توسکانی، جمع‌آوری شدند.

پاپ مدیچی، لئو ایکس، سابقاً (جیوانی دی لورنزو د مدیچی) بخشی از دوران کودکی خود را در قلعه گذراند و برای مدت کوتاهی در 15 دسامبر 1515 دادگاهی را در ویلا برگزار کرد، [10] در بازگشت از مذاکرات مخفیانه خود با فرانسیس اول. در بولونیا، که در آن گفته می شد که او در تلاش های خود برای بیرون راندن فرانسوی ها از ایتالیا یک بازی دوگانه انجام داده است.

دوره بین 450 تا 375 قبل از میلاد شاهد رها شدن مناطق وسیعی از شهر بود در حالی که پناهگاه‌های مهمی مانند معبد آپولو نشان می‌دهد که مواد نذری به‌طور ناگهانی باقی مانده است.[25]

سامنیت ها، مردم نواحی آبروزو و مولیز و متحدان رومیان، بین سال های 423 تا 420 قبل از میلاد، کومای یونانی را فتح کردند. این احتمال وجود دارد که تمام قلمروهای اطراف، از جمله پمپئی، قبلاً در حدود 424 قبل از میلاد فتح شده باشد. حاکمان جدید به تدریج معماری خود را تحمیل کردند و شهر را بزرگ کردند.

از سال 343 تا 341 قبل از میلاد در جنگ‌های سامنیت، اولین ارتش رومی وارد دشت کامپانیا شد و آداب و رسوم و سنت‌های روم را به همراه آورد و در جنگ لاتین روم از 340 قبل از میلاد، سامنی‌ها به روم وفادار بودند. اگرچه پمپئی توسط سامنی ها اداره می شد، اما وارد مدار روم شد، که حتی در جنگ سوم سامنی ها و در جنگ علیه پیرهوس به آن وفادار ماند. در اواخر قرن چهارم قبل از میلاد، شهر شروع به گسترش از هسته خود به ناحیه دیوار باز کرد. طرح خیابان های نواحی جدید منظم تر و منطبق تر با طرح خیابان هیپوداموس بود. دیوارهای شهر در اوایل قرن سوم قبل از میلاد با سنگ سارنو تقویت شد (نوار سنگ آهکی، یا "اولین دیوار سامنیت"). پایه دیوارهای قابل مشاهده کنونی با دیوار بیرونی از بلوک‌های آهکی مستطیلی شکل به‌عنوان یک دیوار تراس است که از یک خاکریز بزرگ یا خاکریز پشت آن پشتیبانی می‌کند.

پس از جنگ های سامنیت از 290 قبل از میلاد، پمپئی مجبور شد وضعیت جامعه رم را بپذیرد، اما استقلال زبانی و اداری را حفظ کرد.

اجاره ویلا های شمل شهر زیبای ماسوله گیلان

از آغاز جنگ دوم پونیک (218–201 قبل از میلاد) که در آن تهاجم هانیبال بسیاری از شهرها را تهدید کرد، پمپئی برخلاف بسیاری از شهرهای جنوبی به روم وفادار ماند. در نتیجه، یک دیوار داخلی اضافی از توفا ساخته شد و آجر داخلی و نمای بیرونی بالا رفت و در نتیجه یک جان پناه دوتایی با دیواره‌ای وسیع‌تر به وجود آمد.[15] علی‌رغم عدم قطعیت سیاسی این رویدادها و مهاجرت تدریجی مردان ثروتمند به شهرهای آرام‌تر در شرق مدیترانه، پمپئی به دلیل تولید و تجارت شراب و روغن با مکان‌هایی مانند پروونس و اسپانیا و همچنین به شکوفایی خود ادامه داد. کشاورزی فشرده در مزارع اطراف شهر.

در قرن دوم قبل از میلاد، پمپئی با شرکت در فتح شرق توسط روم، خود را غنی کرد، همانطور که مجسمه آپولو در فروم که توسط لوسیوس مومیوس برای قدردانی از حمایت آنها در غارت کورینت و لشکرکشی های شرق برپا شد، نشان داده شد. این ثروت باعث شد تا پمپئی شکوفا شود و تا حد نهایی خود گسترش یابد. فروم و بسیاری از ساختمان‌های عمومی و خصوصی با کیفیت معماری بالا ساخته شد، از جمله تئاتر بزرگ، معبد مشتری، باسیلیکا، کمیتیوم، حمام Stabian، و یک رواق دو طبقه جدید.

پمپئی یکی از شهرهای کامپانیا بود که در جنگ های اجتماعی علیه رم شورش کرد و در سال 89 قبل از میلاد توسط سولا محاصره شد، که با توپخانه خود پورتا ارکولانو را که از نظر استراتژیک آسیب پذیر بود هدف قرار داد، همانطور که هنوز در دهانه های برخوردی هزاران گلوله بالیستا دیده می شود. در دیوارها بسیاری از ساختمانهای مجاور داخل دیوارها نیز ویران شدند.[28] اگرچه سربازان جنگ زده اتحادیه اجتماعی، به رهبری لوسیوس کلونتیوس، در مقاومت در برابر رومیان کمک کردند، پمپئی پس از فتح نولا مجبور به تسلیم شد. نتیجه این بود که پمپئی به یک مستعمره رومی به نام Colonia Cornelia Veneria Pompeianorum تبدیل شد. به بسیاری از کهنه سربازان سولا زمین و دارایی در داخل و اطراف شهر داده شد، در حالی که بسیاری از مخالفان روم از اموال خود خلع ید شدند. با وجود این، به پمپئیان شهروندی رومی اعطا شد و به سرعت در دنیای روم جذب شدند. زبان اصلی شهر لاتین شد[29] و بسیاری از خانواده های اشرافی قدیمی پمپئی نام خود را به نشانه همسان سازی لاتین کردند.[30]

منطقه اطراف پمپئی به دلیل مطلوبیت زندگی در خلیج ناپل برای رومیان ثروتمند و به دلیل زمین های کشاورزی غنی بسیار رونق یافت.[31] مزارع و ویلاهای زیادی در نزدیکی شهر، خارج از شهر ساخته شده و بسیاری از آنها حفاری شده اند. اینها عبارتند از ویلای اسرار آمیز، ویلا دیومدس، چندین در Boscoreale، Boscotrecase، Oplontis، Terzigno و Civita Guiliana.

شهر حفاری شده که تا حد زیادی در زیر خاکستر حفظ شده است، تصویری منحصر به فرد از زندگی رومی ارائه می دهد، که در لحظه دفن آن یخ زده بود، [1] اگرچه بسیاری از شواهد دقیق زندگی روزمره ساکنان آن در حفاری ها گم شدند.[2] این شهر ثروتمندی بود، با جمعیتی حدود. 11000 در سال 79 پس از میلاد، [3] از بسیاری از ساختمان‌های عمومی خوب و خانه‌های خصوصی مجلل با تزئینات مجلل، مبلمان و آثار هنری که جاذبه‌های اصلی برای بیل‌شکن‌های اولیه بودند، لذت می‌بردند. بقایای ارگانیک از جمله اشیاء چوبی و بدن انسان در خاکستر دفن شد. با گذشت زمان، آن‌ها پوسیده شدند و حفره‌هایی باقی گذاشتند که باستان‌شناسان پیدا کردند می‌توان از آنها به‌عنوان قالب برای ساختن قالب‌های گچی از پیکره‌های منحصربه‌فرد و اغلب وحشتناک در آخرین لحظات زندگی‌شان استفاده کرد. گرافیتی های متعدد حک شده بر روی دیوارها و داخل اتاق ها نمونه های فراوانی از لاتین مبتذل تا حد زیادی از دست رفته را ارائه می دهد که در آن زمان به صورت محاوره ای صحبت می شد، در تضاد با زبان رسمی نویسندگان کلاسیک.

پمپئی یک سایت میراث جهانی یونسکو است و یکی از محبوب ترین جاذبه های توریستی در ایتالیا است که سالانه تقریباً 2.5 میلیون بازدید کننده دارد.[4]

پس از حفاری‌های فراوان قبل از سال 1960 که بیشتر شهر را کشف کرده بود، اما آن را در حال زوال گذاشت، [5] حفاری‌های اصلی دیگر ممنوع یا محدود به مناطق هدف‌دار و اولویت‌دار شدند. در سال 2018، این موارد منجر به اکتشافات جدیدی در برخی از مناطقی از شهر شد که قبلاً کاوش نشده بودند.[

اجاره تمیز ترین ویلا ها در شمال

پمپئی در ارتفاع تقریبی 40 متری (130 فوت) بالاتر از سطح دریا بر روی فلات گدازه ای ساحلی که توسط فوران های قبلی کوه وزوویوس (8 کیلومتر یا 5 مایل دورتر) ایجاد شده بود، ساخته شد. این فلات به شدت به سمت جنوب و قسمتی از غرب به دریا سقوط کرد. سه لایه از رسوبات ناشی از لغزش های بزرگ در بالای گدازه قرار دارد که احتمالاً توسط بارندگی طولانی ایجاد شده است.[11] این شهر که زمانی در کنار خط ساحلی قرار داشت، امروز در حدود 700 متر (2300 فوت) در داخل کشور قرار دارد. دهانه رودخانه قابل کشتیرانی سارنو، در مجاورت شهر، توسط تالاب ها محافظت می شد و دریانوردان یونانی و فنیقی اولیه به عنوان بندر بهشتی خدمت می کردند که بعدها توسط رومیان توسعه یافت.

پمپئی در مجموع 64 تا 67 هکتار (160 تا 170 هکتار) را پوشش می داد و بر اساس تعداد خانوارها، 11000 تا 11500 نفر را در خود جای داده بود.[3]

تاریخ

مراحل استقرار پمپئی
قرمز: شهر 1 (Samnite).
آبی: گسترش اول، قرن چهارم. قبل از میلاد مسیح
سبز: گسترش دوم
زرد: گسترش رومی، از 89 قبل از میلاد
اگرچه امروزه بیشتر به خاطر آثار رومی آن شناخته شده است که قدمت آن به سال 79 پس از میلاد باز می‌گردد، اما بر روی شهری قابل توجه که قدمت آن به زمان‌های بسیار قبل‌تر بازمی‌گردد، ساخته شده است. گسترش شهر از یک هسته اولیه (شهر قدیمی) پس از 450 سال قبل از میلاد در زمان یونانیان و پس از نبرد کوما سرعت گرفت.[12]

تاریخ اولیه

معبد یونانی دوریک (6 قرن قبل از میلاد) در فروم مثلثی

معبد اتروسکی آپولو
اولین سکونتگاه های پایدار در این مکان به قرن هشتم قبل از میلاد برمی گردد، زمانی که اسکان ها، [13] جمعیت مرکزی ایتالیا، پنج روستا را در این منطقه تأسیس کردند.

با ورود یونانیان به کامپانیا از حدود 740 قبل از میلاد، پمپئی وارد مدار مردم یونان شد. مهمترین بنای این دوره معبد دوریک است، [14] که دور از مرکز در جایی که بعدها به مجمع مثلث تبدیل شد، ساخته شد. ملوانان یونانی و فنیقی از این مکان به عنوان بندر امن استفاده می کردند.

در اوایل قرن ششم قبل از میلاد، این سکونتگاه به یک جامعه واحد ادغام شد که در چهارراه مهم بین Cumae، Nola، و Stabiae متمرکز شد و توسط دیوار شهر توفا (دیوار پاپامونته) احاطه شد.[17][18] دیوار اول (که همچنین به عنوان پایه دیوار بعدی مورد استفاده قرار گرفت) به طور غیرعادی منطقه ای بسیار بزرگتر از شهر اولیه را به همراه زمین های کشاورزی زیادی در بر می گرفت.[19] این که چنین دیوار چشمگیری در این زمان ساخته شده است نشان می دهد که این شهرک از قبل مهم و ثروتمند بوده است. شهر شروع به رونق کرد و تجارت دریایی با ساخت بندر کوچکی در نزدیکی دهانه رودخانه آغاز شد.[15] اولین سکونت گاه در مناطق VII و VIII شهر (شهر قدیمی) متمرکز بود که از چینه شناسی زیر ساختمان های سامنیت و رومی و همچنین از پلان خیابان های متفاوت و نامنظم مشخص شد.

تا سال 524 قبل از میلاد [20] اتروسک ها در این منطقه از جمله پمپئی مستقر شدند و در رودخانه سارنو یک مسیر ارتباطی بین دریا و داخل پیدا کردند. مانند یونانی‌ها، اتروسک‌ها شهر را از نظر نظامی فتح نکردند، بلکه به سادگی آن را کنترل کردند، و پمپئی از نوعی خودمختاری برخوردار بود. حفاری‌ها در سال‌های 1980-1981 وجود کتیبه‌های اتروسکی و گورستان قرن ششم قبل از میلاد را نشان داده‌اند.[22] در زمان اتروسک ها، یک فروم ابتدایی یا میدان بازار ساده و همچنین معبد آپولو ساخته شد که در هر دوی آنها اشیایی از جمله قطعات بوچرو توسط مایوری پیدا شد.[23] چندین خانه با دهلیز به اصطلاح توسکانی ساخته شد که نمونه ای از این مردم بود.

2- هتل لیلیوم کیش
این هتل نیز یکی از بهترین هتل های کیش است که روبان آن در اوایل سال 1398 بریده شد.ساختمان مجلل هتل لیلیوم دارای 8 طبقه بوده و در طبقات آن 154 واحد اقامتی وجود دارد که می توانید با توجه به آن یکی از آنها را انتخاب کنید. به تعداد افراد و منظره

پیشنهاد می کنم اتاق هایی رو به دریا رزرو کنید تا بتوانید شب های آرامی را با گوش دادن به صدای امواج داشته باشید. این مجموعه در خیابان رودکی ساخته شده است و به همین دلیل می توانید در مدت کوتاهی به مراکز خرید سارینا ۲، پردیس ۱، ۲ و پانیذ بروید. همچنین می توانید چند دقیقه پیاده روی به ساحل برسید و دریای نیلگون خلیج فارس را تماشا کنید.

هتل لیلیوم کیش

امکانات و خدمات هتل لیلیوم کیش

توقفگاه خودرو
رستوران
مرکز خرید
رستوران سنتی
فضای سبز
خشکشویی
3- هتل پارمیدا کیش
مدت زیادی از ساخت این هتل معروف نمی گذرد. هتل پارمیدا که یکی از هتل های چهار ستاره کیش می باشد از اواخر سال 1393 شروع به کار کرد و در 4 طبقه این مجموعه 81 واحد اقامتی وجود دارد که می توانید با توجه به شرایط خود یکی از آنها را انتخاب کنید. این هتل برای دسترسی آسان به مکان هایی مانند کارتینگ و مسیرهای پیاده روی موقعیت مکانی مناسبی دارد.

لوکشین های طلایی برای اجاره روزانه خانه در تهران

2- هتل لیلیوم کیش
این هتل نیز یکی از بهترین هتل های کیش است که روبان آن در اوایل سال 1398 بریده شد.ساختمان مجلل هتل لیلیوم دارای 8 طبقه بوده و در طبقات آن 154 واحد اقامتی وجود دارد که می توانید با توجه به آن یکی از آنها را انتخاب کنید. به تعداد افراد و منظره

پیشنهاد می کنم اتاق هایی رو به دریا رزرو کنید تا بتوانید شب های آرامی را با گوش دادن به صدای امواج داشته باشید. این مجموعه در خیابان رودکی ساخته شده است و به همین دلیل می توانید در مدت کوتاهی به مراکز خرید سارینا ۲، پردیس ۱، ۲ و پانیذ بروید. همچنین می توانید چند دقیقه پیاده روی به ساحل برسید و دریای نیلگون خلیج فارس را تماشا کنید.

هتل لیلیوم کیش

امکانات و خدمات هتل لیلیوم کیش

توقفگاه خودرو
رستوران
مرکز خرید
رستوران سنتی
فضای سبز
خشکشویی
3- هتل پارمیدا کیش
مدت زیادی از ساخت این هتل معروف نمی گذرد. هتل پارمیدا که یکی از هتل های چهار ستاره کیش می باشد از اواخر سال 1393 شروع به کار کرد و در 4 طبقه این مجموعه 81 واحد اقامتی وجود دارد که می توانید با توجه به شرایط خود یکی از آنها را انتخاب کنید. این هتل برای دسترسی آسان به مکان هایی مانند کارتینگ و مسیرهای پیاده روی موقعیت مکانی مناسبی دارد.